Op weg naar Udine - Lisette Peulen

Op weg naar Udine

1

 

 

De rivier verlangt naar de zee

Hoe hoog het water ook heeft gevlogen

Het is de bron die altijd weer van heimwee roept

Zo kent het stromend water geen ander verlangen

dan om weer op te gaan in het grote geheel.

 

De druppel smacht naar de wolk

Hoe zeer ook één en verbonden

Ze wil reizen en ontdekken

Nieuwe andere werelden in zich weerspiegeld zien

Zichzelf vernieuwen met elke nieuwe wind.

 

 

2

 

 

De melkwitte rivier neemt de stenen mee

Tot zover als het water ze kan dragen

Daarna blijven ze achter

Op een schijnbaar willekeurige plaats.

Maar volgend jaar bepalen zij de loop van de rivier.

 

Sedimenten van het leven

De kern die achter blijft

Als de rivier tot stilstand komt.

 

Sterrenhemel

het Al dat zichtbaar is

Als de zee haar golven heeft bedaard.

 

 

3

 

 

Stilstand is een moment

Tussen twee bewegingen

Een kort en schijnbaar niets

Met de potentie van eeuwig

Net voordat het weer voorbij is.

 

 

4

 

 

Wat is de berg anders dan de aarde

Wat is de rivier anders dan het water

Soms zit het wezen in de vorm

Soms in de beweging

Maar de bron blijft dezelfde.

 

 

Italië

 

 

De bergen werpen hun eigen schaduw

Verder weg van de zon

Zij hebben niets te vrezen

Rustend in een eeuwig hier en geduldig nu

Ondergaan ze elk seizoen als vanzelfsprekend,

Gelaten.

In de wetenschap dat wat komen moet

Toch zal komen

En met de tijd ook weer als vanzelf zal gaan.

 

© 2009 Lisette Peulen

Auteur

Lisette Peulen (1961)

Eerder verschenen in de bundel 'Kristaline dagen, nachten van goud' in 2009

(beperkte oplage).