'Gewoon een gedicht' - Elke Cremers

'Gewoon een gedicht'

 

Wie ben ik?

 

Wind om me heen

Duisternis verspreid

Ben ik alleen

Is dit werkelijkheid

Of bedrog?

 

Duistere schaduwen

Om me heen

Of is het toch

De wind?  

 

 

Toen ik in groep 7 van de basisschool zat, gaf meester René de klas de opdracht iets te schrijven over 'je eigen wereld'. Ik, dramatisch als ik was, wilde dit doen in de vorm van een gedicht. Ik dacht bij mezelf: 'Hoe dicht een echte dichter? Hij overdrijft altijd, heeft het over vage, dramatische dingen en stelt raadselachtige vragen.' Oke, waarschijnlijk was mijn definitie van een typische dichter als 9-jarig kind íets simplistischer, maar het kwam daar wel op neer. Ik besloot daarom een gedicht te schrijven over een duistere, vage wereld, nogmaals, ik was erg dramatisch als kind. Ik was tevreden met het resultaat en vond dat ik zeker wel aan mijn definitie van een dichter voldeed.

 

Hoewel ik me de precieze reacties van meester René en mijn ouders, aan wie ik het trots had laten zien, niet meer kan herinneren, hield ik er echter een negatief gevoel aan over. Tien jaar later weet ik het eerste en enige gedicht dat ik ooit heb geschreven nog uit mijn hoofd. Nu blijkt dat mijn moeder het al die tijd bewaard heeft. Ik vermoed dat mijn negatieve gevoel destijds kwam doordat zij, dramatisch als zíj is, hoogst waarschijnlijk huilde nadat ze het gelezen had. Ja, dat klinkt echt als iets dat zij zou doen. Wat meester René betreft: hij moet vast (onterecht) gedacht hebben dat ik een erg eenzaam en zwaar depressief kind was, als ik de wereld echt ervaarde zoals ik het toen beschreven had. Of hij vond er gewoon niks aan, dat kan ook.

 

Het grappige is dat ik nu allerlei dichterlijke trucjes in het gedicht terugzie, die ik vast niet bewust of opzettelijk heb toegepast. Zo begint en eindigt het met precies hetzelfde woord. Daarbij rijmen regel 1, 3 en 7, regel 2 en 4 en regel 5 en 8 op elkaar, terwijl regel 6 en 9 helemaal niet rijmen. Dat rijmen en niet-rijmen heb ik waarschijnlijk wel bewust gedaan. Regel 6 en 9 heb ik echter niet met artistieke opzet niet laten rijmen, maar met een gebrek aan relevante rijmopties. Ten slotte lijk ik mezelf en de wereld om me heen in twijfel te trekken en stel ik met behulp van metaforen uiterst belangrijke vragen over het leven.

 

Als ik het gedicht niet zelf geschreven had, zou ik dat er allemaal in zien. Was het de bedoeling van mijn 9-jarige ik om metaforen te gebruiken, de werkelijkheid in twijfel te trekken en filosofische vragen te stellen? Nee, dat was zonder twijfel niet het geval. Wat ik hiermee wil zeggen is: soms is een gedicht gewoon een gedicht geschreven door een 9-jarig meisje dat wil laten zien aan de wereld dat ze best een dichter kan zijn als ze dat wil.

 

 

 

© 2014 Elke Cremers

Auteur

Elke Cremers (1995)