Station to station - Han Salden

Station to station

18 januari 2016

 

Geknield zit ik voor mijn geluidsinstallatie. Na het horen van het schokkende nieuws, heb ik op zolder mijn verzameling onder het stof vandaan gehaald. Ik heb ze rechtop aan de linkerkant tegen de zwarte behuizing opgesteld. Bij het openklappen van de hoes, komt mij deze onwerkelijk groot voor. Met mijn duim en wijsvinger, duw ik de kartonnen hoes een beetje uit elkaar om de witte binnenhoes eruit te kunnen plukken. Het label, zichtbaar door het cirkelvormige doorzichtige plastic, geeft een nostalgische herkenning. Voorzichtig laat ik de grote zwarte schijf onder het zachte geritsel van de dunne plastic folie in mijn rechterhand vallen. Vetplekken en krassen vermijdend, plaatst ik de duim tegen de rand van de plaat, terwijl de andere vingers gekromd plaats nemen onder het label. Ik signaleer ‘Side 2’. Voorzichtig keer ik de LP. Voor de zekerheid check ik of de goede kant boven ligt. ‘Station to station 10:14’. Met een euforisch gevoel beweegt het geheel zich onder de openstaande klep van de draaitafel om, met een geoefende beweging, precies het gaatje van de LP om het aluminium pennetje met ronde kop te laten vallen. Met mijn rug gekromd inspecteer ik de naald. Met de zachte kant van het speciale pick-up borsteltje verwijder ik voorzichtig het vlokje stof dat zich om het puntje van de naald heeft gewikkeld. De zachte haartjes van het borsteltje veroorzaken een harde schurende ruis in de twee geluidsboxen. Mijn vermoeden wordt bevestigd bij de constatering dat de grote zwarte draaiknop op acht staat. Om de buren geen nachtmerrie te bezorgen, besluit ik het volume wat terug te draaien. Ik krom mijn rug weer terug. De honderden groefjes schitteren in het binnenvallende zonlicht en liggen klaar om hun geheimen te onthullen. Ik til de arm uit zijn donkergrijze kunststof U-vormige houder. Bij een kleine beweging naar links is een klik hoorbaar en komt de draaitafel met een vertraagde beweging op gang. De vele groefjes lijken eindeloos uit mijn zicht te verdwijnen. Donkere cirkelvormige lijnen zorgen voor een onderverdeling van het zwarte oppervlak. Voorzichtig plaats ik de naald voorbij de iets dikkere rand op de plaat. De eerste tik galmt door de woonkamer gevolgd door enig kraken. Van ver, met een toename in volume, nadert de trein uit de ene box om vervolgens weg te sterven in de andere box. Het verhaal neemt zijn aanloop. De samenwerking van naald en schijnbaar harde groefjes blijken een voor mij onbegrijpelijke vertaling van emotie te onthullen. Een leven, net gevlucht uit een cocaïneverslaving aan de vooravond van een Berlijnse periode, komt tot leven.

 

The return of the Thin White Duke

Throwing darts in lovers' eyes

Here are we, one magical moment, such is the stuff

From where dreams are woven

Bending sound, dredging the ocean, lost in my circle

Here am I, flashing no colour

Tall in this room overlooking the ocean

De muziek neemt mij mee en laat mij verdwijnen in mezelf. Rondzwevend in mijn eigen wereld van gedachten en herinneringen, droom ik weg in deze gepermitteerde oneindigheid.

 

Like the leaf clings to the tree,

Oh, my darling, cling to me

For we're like creatures in the wind, and wild is the wind

Wild is the wind

Wild is the wind

Wild is the wind

Wild is the wind

 

Het lawaai van de stilte brengt me langzaam terug naar de werkelijkheid. Nog steeds geknield staar ik naar de teruggaande beweging van de pick-up arm. Ik voel leegte. Voor even verkeer ik in een vacuüm. De afgelopen veertig minuten heeft een stukje van mijn levenspuzzel in de schijnwerpers gezet. Klak en het licht dooft. Het leven meldt zich weer aan. Gevoelens vinden een nieuw evenwicht. De innerlijke pijn maakt plaats voor de pijn aan mijn knieën. En met de herinnering van de uitspraak ‘Maybe it was just me, I think I’m inventing myself’ begin ik mezelf steeds beter te begrijpen.

Bowie, dankjewel.

 

 

 

 

© 2016 Han Salden

 

Auteur

Han Salden

Op 10 december 2016 overleed een groot artiest: David Bowie. Dit is een hommage aan zijn teksten en zijn muziek. (red.)

David Bowie - Station to station