Karl en dokter Knoter - Josephine van Dijk - Bustin

KARL EN DOKTER KNOTER ...

(ondertitel: alles is relatief)

 

Enkele jaren geleden schreef ik voor een kledingwebsite een artikeltje over mode ontwerper Karl Lagerfeld, die momenteel hoofdontwerper is voor Chanel. Nu ben ik fan van de cleane Chanel stijl maar ondanks zijn talent, niet zozeer van "de persoon Karl". Bij het verrichten van research ten behoeve van mijn artikel kwam ik namelijk een paar nare uitspraken tegen, waarin hij zich laatdunkend uitliet over mollige vrouwen; in zijn perceptie vrouwen met een maat groter dan 36. (In de modewereld is de "ideale vrouw" langer dan 1.80 m. en heeft maat 34/36 of minder).

 

Aangezien ik net een documentaire had gezien over jonge meiden die ten gevolge van de druk van dit schoonheidsideaal aan anorexia leden en het verdriet van de ouders die machteloos moesten toezien hoe hun kind zich onder hun ogen doodhongerde, was ik niet bepaald gecharmeerd van die uitspraken en vond deze zelfs gevaarlijk voor iemand die een gezagspositie op het gebied van uiterlijk bekleedt.

 

In die tijd woonde mijn moeder in een verpleegtehuis. Zij had een mooi gestructureerd gezicht, een nog altijd prachtige gave huid (te danken aan een strikt schoonheidsregime van water en zeep) en was klein en stevig gebouwd. Zelf vond zij dat laatste niet leuk. Een en ander was niet het gevolg van veel eten maar van een trage stofwisseling. Zij hield weliswaar van boterhammen en een stuk vlaai op zijn tijd, maar at niet excessief veel.

 

Ooit, voordat zij 7 kinderen had gekregen, was zij slank geweest. Op haar trouwdag droeg zij een mantelpakje in maat 36. Ook "Der Karl" zou haar toen waarschijnlijk mooi gevonden hebben. Omdat zij diabetes had, ging ik regelmatig met haar ter controle naar dokter Knoter (gefingeerde naam) die spreekuur hield in het verpleegtehuis. Dokter Knoter was een misantroop. Een botte en norse man; een “knoterpot” die totaal geen geduld met en begrip voor, dementerende mensen had. Toen hij haar bloeddruk wilde opmeten en dat niet direct lukte omdat zij niet begreep dat zij haar arm moest optillen, trok hij ongeduldig aan haar arm en snauwde haar toe: “U bent te dik en als u zo doorgaat sterft u binnenkort aan hart- en nierfalen. U moet een streng dieet gaan volgen”. Daar mijn moeder helemaal van streek was, besloten wij (de familie) dat we haar niet meer wilden blootstellen aan het humeur van dokter Knoter en haar niet het genoegen van een boterham wilden ontnemen in de (waarschijnlijk) paar jaren die haar nog restten.

 

Mijn moeder, die in de week vóór haar laatste bezoek aan dokter Knoter haar man had verloren, at echter steeds minder en viel gigantisch veel af; geen effectiever dieet dan verdriet. Op een gegeven moment stopte zij zelfs met eten.

 

De avond voordat zij overleed kregen wij van de verpleging het advies om alvast kleren “voor daarna” te kopen. Al haar kleren waren nl. te groot geworden. Mijn tranen verbijtend kweet ik mij voor het laatst van die taak. Ik meed een gesprek met de vriendelijke en behulpzame verkoopsters die altijd belangstellend naar de gezondheid van mijn moeder informeerden en zocht een mooi mantelpakje in Chanelstijl voor haar uit. In maat 36.

 

Karl Lagerfeld en dokter Knoter zouden vast trots op haar zijn geweest zoals zij daar zo mooi én mager lag te liggen....

Alles is relatief.

 

 

 

Josephine van Dijk - Bustin

© 2017

 

 

 

Auteur

Josephine van Dijk-Bustin (1958)