Ongekende liefde - Han Salden

Auteur

Han Salden

Ongekende liefde

And now, the end is near. And so I face the final curtain. My friend, I'll say it clear. I'll state my case, of which I'm certain. I've lived a life that's full. I've traveled each and every highway …

 

Met een veeg over mijn telefoon valt de alarmtune abrupt stil. Ik ontwaak uit een droom om vervolgens in de volgende droom te stappen. Slaapdronken kijk ik uit het venster naar buiten. De bus nog gehuld in een ochtendnevel, wordt langzaam door de warmte van de zon ontdaan van het laken van waterdruppels. Zo blijf ik een tijdje staan om volledig te kunnen genieten.

De geur van koffie en het aanzicht van de boterhamtrommel op het aanrecht zorgen voor een innerlijke worsteling van beheerste rust en opwinding. Enige tijd later zijn alle voorbereidingen getroffen en zijn we klaar voor de grote reis. Met de ontgrendeling, het geluid van de opengaande schuifdeur, de metaalgeur van de bus, het zien van alle spullen, de met kleurrijke bloemen versierde kussens, de slaapzakken, het witte afscheidingsgordijn, ontmoeten de innerlijke en fysieke wereld elkaar, aan weerszijden van een flinterdunne ondoorgrondelijke afscheiding. Het doet me denken aan het boek ‘Zen en de kunst van het motoronderhoud’ van Robert M. Pirsig. Ik open de deur aan de chauffeurskant en hijs me op de verhoogde stoel. Het is alsof ik de wereld nu beter kan overzien. Met drie omwentelingen van de startmotor zijn we klaar om te vertrekken. Behoedzaam laat ik de bus van de oprit afglijden. Met een lichte dwang verdwijnt de pook in zijn eerste versnelling. Een beetje sputterend opent zich het gordijn van het leven. Voorlopig is dit de enige film op het witte scherm. Het dorp uit, de A2 richting Maastricht en na Luik laten we drukte achter ons. Aandacht voor het innerlijke. Aandacht voor elkaar. Aandacht voor de stoeprand langs de weg. Aandacht voor de glooiingen in het landschap. En al snel zijn het korenhalmen en zonnebloemen die ons omhelzen. Het charisma van de omgeving. Na 121 km is onze eerste stop. De zinderende hitte en de abrupte rust van de bus versterken de stilte. Ik kijk uit op het dal. Een schittering van de zon in de glas-in-loodramen geeft de boven alles uit torende kerk nóg meer overwicht. De rangschikking van de huizen rondom de kerk zijn een vertaling van de geschiedenis. Geen enkele beweging. Niets dat de rust verstoort. Stilte. Stilte om me heen. Stilte in mijn hoofd. Nu pas voel ik de gevangenschap van de drukte van de laatste maanden van mij afvallen en overheerst er een gevoel van ultieme vrijheid. Met aarzelende bewegingen vormen zich draadjes van verbondenheid tussen geest en lichaam. Flarden van uitgeleefde gedachten lijken op te lossen en plaats te maken voor indrukken van nu. Met een zekere ontspannenheid laat ik alles binnenkomen. Een zuchtje wind geeft mij het bewustzijn van de omgeving terug. Ik loop terug naar de bus en we nemen plaats op het plateau van de opengeschoven schuifdeur. We eten onze broodjes en drinken de meegebrachte koffie. Twee levenszielen weggerukt uit de storm van alledag. Zich overgevend aan het moment.

 

Enige tijd later rolt het busje de helling af. We verminderen vaart bij binnenkomst in het dorpje. Vervallen huisjes, scheef hangende deuren met afbladerende verf en de waterpomp naast de groen aangeslagen betonnen bak, vormen een mooi decor in de sfeer van onze beleving. We passeren het kerkje dat eens de basis was voor de verbondenheid in het dorp, maar nu eenzaamheid uitstraalt. Het ervoor liggend kerkpleintje is van een elegante schoonheid. Het Middeleeuws bruggetje over de rivier de Ourthe is aan weerzijden versiert met prachtige Franse geraniums. We verlaten het dorp om enkele kilometers verder een mooie eenvoudige camping aan het water te ontdekken. Na een korte kennismaking met de Nederlands campinghouders, hebben we al snel het ideale plekje voor onze overnachting gevonden. Na tien minuten is het genieten met een glas wijn en een sigaretje. Ik draai het raampje van de rechterzijdeur open om de muziek de kans te geven ons zijn verhaal te vertellen.

 

When I finally get myself together. I'm gonna get down in that sunny southern weather. And I find a place inside to laugh. Separate the wheat from the chaff. I feel like I owe it to someone…

 

Na enkele wijntjes en lezen van een boek onder een geïmproviseerd leeslampje, gaan we onze nieuwe slaapplek verkennen. In het cocon van de dichtgetrokken gordijntjes en het gelige schemerlicht van de binnenverlichting is het behaaglijk vertoeven. Mede door de afmetingen van onze slaapplek, liggen we dicht tegen elkaar en heb ik noodgedwongen mijn knieën opgetrokken. Ik probeer nog wat te lezen, maar na anderhalve bladzijde versleept de slaap mij naar de andere wereld.

 

Al sinds mijn puberjaren is er een sterk verlangen mijn leven te verstrengelen met de romantiek van de jaren ’60. Ik ervaar een soort verwantschap die ik niet goed begrijp. Het zien van beelden uit de jaren ’60, foto’s van auto’s uit die tijd en het horen van de muziek, veroorzaken bij mij euforische gevoelens. Samen rondtrekken met deze bus is een ultieme invulling van de sterke drang naar een gemiste tijd. Ik vraag me vaak af, wat in het materiele is in staat het geestelijke zo in vervoering te brengen?

Het is nog vroeg in de ochtend als ik ontwaak. Het is koud in de bus, maar de zon worstelt zich al tussen de oranje gordijntjes naar binnen. Tijd om in actie te komen. Tijd voor een warme douche.

De eindbestemming vandaag ligt ongeveer 200 km zuidwaarts, maar heeft nog geen naam. Vandaag zijn er weinig woorden nodig. De omgeving is aan het woord. De bus slingert zich door het prachtige landschap. We verwonderen ons over de vele pittoreske dorpjes die we passeren. Op de helling van de zoveelste heuvel verleidt een aanduiding van een ‘belvedère’ ons om de weg door het bos te nemen. Enkele kilometers verder laten we de bus achter en vervolgen de weg te voet. Na een stevige klim wordt onze inspanning beloond. We staan boven op een rots en kijken neer op de woeste stroming van de Dordogne. Elkaar stevig vasthoudend staan we aan de rand van de meters hoge wand die ons verbindt met het water. We voelen ons nietig maar ook verbonden met dit overweldigend natuurwonder. De tijd wordt ineens tijdloos. Hier wil ik blijven. Om de flarden van duizenden gedachten en gevoelens een verhaal te laten worden. Om het leven zin en inhoud te geven. Om mezelf te begrijpen. Om mezelf uit te vinden.

 

We arriveren in een klein typisch Frans dorp. Volgens de ‘kleine campinggids’ zou in dit dorpje een camping moeten liggen. Na enig zoeken komen we uit bij een oude vervallen boerderij. Een verschoten bordje verwijst naar de toegang van de minicamping. Na een smalle doorgang komen we uit op het erf waar de Franse boer ons de weg wijst. We passeren een oude schuur en enkele stallen voordat we arriveren op de camping die verscholen ligt achter de boerderij in een wei. Prachtig uitkijkend op de rivier. Het perfecte plekje om te verblijven.

Na een goede nachtrust is het tijd voor stokbrood en croissantjes. Onderweg naar de patisserie verderop in het dorp, passeer ik een verlaten 19 -eeuws schoolgebouw. Links de jongensschool, rechts de meisjesschool. In het midden een mooie robuuste gezamenlijk ingang. Boven de gemetselde ronde boog bevinden zich de verbleekte, maar ongeschonden romantische woorden: Liberté, égalité, fraternité. Ik blijf er even staan en probeer de woorden een weg te laten vinden. Ze stralen vooral verleden uit. Ik vraag me af welke betekenis deze woorden nog hebben voor het huidige Franse volk. Op de terugweg trekt het schoolgebouw, uit een zojuist ontstane verwantschap, onweerstaanbaar mijn aandacht.

Na een heerlijk ontbijt, maken we ons op voor een flinke wandeling. We wandelen door een lieflijk, mooi glooiend landschap met hier en daar een kabbelend riviertje. In de laatste kilometers belanden we op het terras van een camping. Er is Wifi. Onder het genot van een heerlijke Westmalle Tripel en een vin Blanc Chardonnay werken we onze WhatsApps van de afgelopen 3 dagen bij. Enige tijd later, terugkerend op de camping, staat de zon hoog aan de strakke blauwe hemel. Behoedzaam lopen we over de keien in het water naar het kleine eilandje in het midden van de rivier. We gaan zitten op een rotspartij en bespreken de plannen voor morgen.

 

De volgende dag vervolgen we onze reis langs de Dordogne en arriveren rond de middag in het wijnstadje Bergerac. We parkeren de bus op een parkeerplaats naast een mooi park, dat afgescheiden wordt door een overgebleven deel van de stadsmuren. Na het passeren van de stadspoort wandelen we door de vele historisch smalle straatjes met aan weerzijden het ene wijnhuis na het andere. Op het pleintje, naast een prachtig gerestaureerde kerk, nemen we plaats op het terras van een piepklein restaurant voor het eten van een ‘plat de jour’. Op de kaart die we zojuist verkregen hebben bij het ‘office du tourisme’ prikken we willekeurig een bestemming.

Vanuit de parkeerplaats rijden we de grote weg op. Na 5 km slaan we linksaf, een smalle weg die steil de bergen in slingert. Aan weerzijden van de weg bevinden zich uitgestrekte wijngaarden. We rijden twee uren lang over kronkelige smalle wegen die afwisselend stijgen en dalen. Tenslotte arriveren we in het dorpje Montravel. We volgen de bordjes totdat we uitkomen bij de lange oprijlaan naar het wijnhuis. Het knarsen van de banden op het grindpad geeft een extra dimensie. We rijden langzaam tussen de wijnranken door, tot op het erf van wijnhuis ‘Domaine de Grimardy’. Twee kinderen verwelkomen ons. We voelen ons meteen thuis. De wijnboerin nodigt ons uit voor een wijnproeverij. Als we enkele heerlijke wijntjes hebben genuttigd sleuren de kinderen ons mee naar buiten om ons te trakteren op een rondleiding op de boerderij. Terug op het erf vraagt de boerin bescheiden of we tevreden zijn met een staanplaats in het weiland achter de boerderij. Het blijkt een schitterend plekje voor onze avond en overnachting. We worden voorzien van elektriciteit en water. Na korte tijd heeft de bus zijn plek gevonden en is het genieten van de omgeving. Het aanzicht van de wijngaard en de stilte van de invallende avond, benadrukken het bijzondere van onze reis. De tijd heeft onze droom naar de werkelijkheid gebracht …

 

 

© Han Salden

1 maart 2017