Ergens tussen Kerst en Pasen - Han Salden

Ergens tussen Kerst en Pasen

Alsof twee weken vakantie hunkerend op me hebben gewacht. De halve fles wijn tijdens het kokkerellen, een boek lezen tot in de holst van de nacht en eindelijk ook eens wat meer lezen dan alleen de koppen van de krant zijn als een onderdompeling in een warm bad van rust en ultieme vrijheid. Voor even los van het dagelijks onvermijdelijk spinrag van plichtplegingen. Voor even in de euforie van het echte leven. Om vervolgens bijna onvermijdelijk worstelend overgeleverd te worden aan de dreigende tentakels van huiselijke beslommeringen.

 

Om te kunnen nadenken zonder geïnterrumpeerd te worden door de omgeving, zet een innerlijke drang mij buiten de deur. Bij het openen van de voordeur slaat koning winter een sluier van regen in mijn gezicht. Maar de hondjes twijfelen niet. De laatste tonen van Stairway to Heaven sterven weg als de deur achter me dicht valt. En terwijl één hand onhandig de koortjes van mijn capuchon dichttrekt, wordt mijn lichaam zonder enige souplesse meegesleurd in het enthousiasme van mijn drie viervoeters. Ik sla linksaf. De lange route.

 

Ik moet denken aan een artikel in de Volkskrant. Een ambitieus, intelligent en hardwerkende Chinese student, wonend en studerend in Groningen, doet in zijn onwetendheid mee aan een onnozel tv-programma met Gordon in de hoofdrol. In zijn geestelijke en sociale beperktheid probeert Gordon bij het dolende publiek zijn algehele en jurerende onkunde met beledigend commentaar te verbloemen. Miljoenen glimlachen met hem mee. We kunnen blij zijn met Gordon. Mensen zoals Gordon etaleren de dreigende teloorgang van de Nederlands beschaving. Net zoals de dwaasheden van Geert Wilders de luchtkastelen van het politiek toneel tot een bijna macaber bouwwerk verheffen. Ik moet bekennen dat ik even moet zoeken naar de existentiële betekenis van deze laatste twee constateringen. Mijn gedachtendoolhof leidt me naar de uitspraak van filosoof Epictetus: Mensen raken niet van streek door de gebeurtenissen, maar door de manier waarop ze tegen die gebeurtenissen aankijken. Ik heb er een stevige pas in. Mijn benen voelen goed. Ook de hondjes hebben er plezier in.

 

Het bericht. Het irritante gevoel van weerstand, geboren in mijn onderbuik en zich nestelend in mijn denken. Bevrucht door? Ik vraag het me af. Dat ene zinnetje? De reacties daarop? Ook als weldenkend persoon is men in staat te zwichten voor een bepaalde vorm van massa hysterie. Ook al is deze stelling niet reversibel, het geeft enige hoop. En dus ruimte om mezelf misschien te vergeven. Een continue stroom van informatie die je al weet, of er volstrekt niet toe doet. En toch rampen doet veroorzaken. Een sociaal medium met asociale opbrengsten. Een vreemd fenomeen. Welke behoefte drijft mensen incluis mezelf in deze poel van oppervlakkig geneuzel? Het denken hierover brengt me in een breder kader van mijn eigen ik. Mijn beslissingsdrang in de ban van de eeuwige twijfel. Alsof ik zwem in een dichte mist. Naarstig op zoek naar de oevers, zonder ze te willen bereiken. Alsof ik mij veilig voel in deze onzekerheid. Er overvalt mij een gevoel van gelukzaligheid. Een soort van stilte in mij creëert ruimte voor een onoverwinnelijk innerlijk. Gestreeld door de schone puurheid van het leven, volgt er een ontdekkingstocht naar de vele emoties. Een zin, een lach, een muziekstuk kan mij nu ontroeren. Enigszins beschaamd veeg ik de tranen uit mijn gezicht. Dit soort momenten zijn als een nieuwe ontmoeting. Het voelt soms als een gemist leven. Maar door te leven zoals we leven zijn we wat we zijn. Wat gebeurt er trouwens met het leven dat we niet hebben geleefd?

 

De wind is gaan liggen. De warmte van de doorbrekende zon voelt meer dan behaaglijk. Ik daal het trapje af onder de spoorweg. Aan weerszijden van het tunneltje schreeuwt de graffiti. Aan de andere kant van het spoor enkele treden weer omhoog, het klappoortje door en ik beland in een klein piepjong bos. Na 300 meter gaat het bos over in een weids landschap. De gevangen Geleenbeek is hier teruggeven aan de natuur en meandert weer vrolijk door de groene velden. Schotse Hooglanders. Prachtige, gitzwarte beesten. Ze waken over hun kroost, kijken op en grazen daarna rustig verder. De hondjes kiezen wijselijk voor een omweg. Vreemd. Voor het eerst in al die jaren dat ik hier wandel, ontwaar ik witte kalveren. Even later passeer ik de verklaring. Een witte koe die een stier blijkt te zijn …

 

 

© Han Salden. 27-02-2015