Rasul - Marc van der Hijden

RASUL

Een dagje sauneren.

 

Ik heb het eigenlijk niet zo op dat saunagedoe moet je weten. De hele dag wat rondhangen in je naakte niks en maar quasi ongeïnteresseerd, naar andere blote lijven staren. Net doen of je het niet ziet allemaal. Toegegeven, het zal ermee te maken hebben dat daar van die mannen rondlopen met atletisch gevormde lijven en bijbehorend groot geslacht, dat ik die van mijn eigen lijf natuurlijk veel te klein ga vinden. Dit schijnt een typisch mannelijke reactie te zijn want ‘vrouwen kijken daar niet naar’ zegt mijn eega. Je ziet er nochtans héél veel variaties: uiteenlopende lijven die zich daar doodleuk niet lopen te generen. Toch wel goed om af en toe eens te ervaren dat het perfecte lichaam niet bestaat. Dan gebeurt het, op een zondagochtend in oktober moet je eraan geloven...

De avond ervoor een overweldigende party gehad: een buurman werd 40 en hij hield zowaar een ‘oktoberfest’ met als doel: veel bier, ‘bratwurst’ en uiterst slechte muziek (als het maar gezellig is). Net als je voorzichtig constateert dat het eigenlijk wel meevalt met die hoofdpijn, komt je lieve vrouw op het idee om samen een dagje naar de sauna te gaan. Zij trakteert! Dan kun je eigenlijk geen nee meer zeggen. Dus wij op naar België, midden in het Vlaamse land dicht bij Antwerpen, daar moet het zijn: een mooie accommodatie waar zij al vaker is geweest en waar van alles ‘met massages en zo’, mogelijk is. Ik dacht: ‘prima, hoe verder weg, hoe kleiner de kans dat je daar bekenden tegen het blote lijf loopt’. Daar aangekomen, het zal een uur of tien in de ochtend geweest zijn, wordt maar meteen een rasul behandeling afgesproken: ‘rasul’ (spreek uit: razoel) is de exotische naam voor een ‘modderbad-ritueel’ en komt op ‘slechts’ zeventien euro per persoon. Dat is toch niks vergeleken bij een ‘inkom’ van negenentwintig euro per persoon, niet? Om 16.30 uur zijn we aan de beurt. ‘Ehhh… zo lang?’ probeer ik nog even, maar zij kijkt intussen zo blij omdat ik met haar meedoe: er is geen weg meer terug, dag zondag! Zo kwam het dat wij ons, na urenlang douchen en zweten van de ene saunahut naar de andere (esoterisch, energetisch, aromatisch, infrarood, het is er allemaal: heet, heter, heetst) om 16.30 uur meldden bij de ‘afdeling rasul’ waar een meiske gereed stond om uitleg te geven over deze oriëntaalse modderbehandeling. Ik schat haar een jaar of twintig, slank en onder haar witte lange broek tekende zich een stringetje af, maar je moet je in de sauna niet laten afleiden zei ik al (zei ik dat?). Zij gaat ons tekst en uitleg geven. Niet wetend wat er ging gebeuren, en je gaat de hele dag van bloot naar bloot, had ik veel te vroeg mijn badjas uitgedaan en toen stond ik daar, tegenover haar in mijn naakte, over-mid-life body. Er zat niets anders op dan het geduldig op mij af te laten komen. Armen over elkaar en net doen of je het allemaal heel gewoon vindt. Zo’n dagje sauneren maakt gewillig. ‘Zo’ zegt het rasul meiske ‘ik vertel u eerst d'n 'istorie van het ontstaan van onze rasul behandeling’. Nog voordat ze haar volgende zin begint flitsen bij mij allerlei romantische droombeelden door het hoofd: sterren, woestijn, palmbomen, wilde bedoeïenen in hun tent, buikdanseressen, kamelen, duizend en een nacht: ik ga het beleven! ‘Wel, da’s zo gekomen hè’ gaat ze verder ‘mijnen baas die was daar met vakantie, toen heeft hem dat daar gezien en toen heeft hem dat mee naar hier genomen.’ Pang! Dat was het ballonnetje van mijn romantiek. Terwijl ze deze ‘istorie’ vertelt wijst ze op een bain-marie-bak, je weet wel, zo’n bak waar ze in de frituur de satésaus en het zuurvlees in bewaren. Daar zitten nu verschillende kleuren warme modder in, die op lichaamstemperatuur gehouden worden. ‘Nu moet ge niet denken da' wij die modder hier uit onzen tuin halen hè, nee, allée zeg’. Gut, daar was ik nou helemáál niet opgekomen. ‘Nee da’s d’n originele rasulmodder’ gaat ze verder, ‘in de kleuren chocolade, mokka, vanille en pistache..., met elk een eigen functie’. Met een heuse ijscotang worden vier verschillende ‘bollekes’ modder in onze Tupperware-bakjes gedeponeerd en dan mag ik met mijn vrouw de rasul-cabine in. Gelukkig waren we maar met ons tweeën, wel zo plezierig is dat. Het blijkt een donkere stoomcabine met een sterrenhemel van gekleurde led lampjes. ‘Veel plezier’ zegt het meiske nog, bij het sluiten van de deur, ‘over een paar minuten gaat ‘et stomen’. Wij mogen elkaar zo goed mogelijk insmeren met dat spul, het meiske heeft daar verder geen rol meer in, dat vind ik op zich niet zo erg. Oké, aan de slag, eh.. mokka voor de buik… Vanillekleur is voor de gevoelige delen van haar lijf, die weet ik wel te vinden (nee.. dáár niet hoor). Groen is voor de onderrug, dat heeft een tintelend effect. Waar was die chocoladekleur ook alweer voor? Heel even schiet mij het beeld te binnen van een zuigeling die voor het eerst de warme inhoud van zijn luier heeft ontdekt en daar vrolijk mee aan het metselen gaat. Ik weet niet of dat een flash back was. De temperatuur in onze cabine loopt intussen op. De sterrenhemel gaat van wit naar groen, naar blauw en rood, wat een romantiek zeg, ledverdemme. Ik moet nog voortmaken met mijn ‘modderbakske’ want het apparaat begint al stoom af te geven! Ik zie de kleuren niet meer zo, het wordt mistig om mij heen, maar goed, het zal allemaal wel gezond zijn, dus: smeren maar! Je kunt plaatsnemen in een stenen zetel met een afvoerputje, om het allemaal over je heen te laten komen. Dan begint het, of je nog niet genoeg zweetbeleving hebt gehad die dag, je mag nu zweten in de stoom, met een glibberige moddermassa op je lijf. Mijn vrouw ziet eruit als iemand die zó is weggelopen uit het oerwoud. Strepen op gezicht en lijf, en met het toenemen van de hoeveelheid zweet gaat dat allemaal vrolijk door elkaar lopen. “Voel je het al tintelen?” vraagt ze. Na tien minuten loopt de modder van mijn hoofd mijn ogen in. Dat tintelt inderdaad zeg! Wrijven kan niet, dus besluit ik ze maar niet meer open te doen, hoewel ik graag naar haar mag kijken, zeker in deze, toch wat erotisch getinte outfit van moeder aarde. Al bij al duurt het hele spektakel een halfuurtje en dan start een bevrijdende douche: einde van de pret. Nu nog alle prut goed afspoelen. ‘Niet met zeep’ zei het meiske nog, ‘want dat verstoort de 'eilzame werking van d’n rasul’. Je wordt er niet fitter van, van ‘d’n rasul’. Integendeel bij het naar huis rijden kost het moeite om je ogen open te houden, maar je krijgt er wel de zondag mee om…

 

 

 

© 2013 Marc van der Hijden

Auteur

Marc van der Hijden

 

In je leven doen zich allerlei vreemde situaties voor, waarbij je jezelf niet optimaal voelt. Ik probeer er altijd de humor van in te zien.

Soms moet je ernaar zoeken en soms ligt het voor het oprapen.