Reünie - Claar Lenssen

REÜNIE

Tonight’s the night! Jarenlang vol verlangen op gewacht. De jongen van toen weerzien als man. Niemand heeft haar ooit zo kunnen raken als hij.

 

In de overvolle kroeg is het alsof ze zijn aanwezigheid kan voelen, alsof al haar zintuigen haar voeten in de juiste richting leiden. Ze hoort zijn stem nog voordat ze zijn gestalte ziet. De bravour in zijn woorden. De flair in zijn intonatie. Pas als hij in haar vizier komt, slaan de vlammen toe, verwarren ze de gedachten in haar hoofd en branden zich een weg naar haar hart. Daar staat hij. Als een slowmotion filmfragment neemt ze de aanblik in zich op. Hij blijkt kleiner dan ze zich herinnert en zijn woeste krullen zijn minder omvangrijk. Maar zijn uitstraling heeft niets aan kracht ingeboet: ruig, zelfverzekerd en stoer. De oud-klasgenoten hangen aan zijn lippen. Ze recht haar rug en probeert het trillen van haar benen te beheersen. Eerst een biertje. Bij de bar de confrontatie met een van de meisjes van haar klas. “Hee, ben jij niet...uh...”. Ze weet heel goed dat ze er niet meer zo uitziet als vroeger. 20 jaar lang gedisciplineerd leven laat zijn sporen na. Dagelijkse fitness, hardlopen, 3x per week karate en gezonde voeding hebben geleid tot dit slanke, gespierde lichaam en deze frisse teint. Ze mompelt een naam en laat zich meetronen naar het populaire groepje. Onmiddellijk is hij geïnteresseerd, maar het is al snel duidelijk dat hij haar niet herkent. Hij. Die al 20 jaar haar dromen beheerst. Waarvoor ze alles gegeven zou hebben om een ontmoeting te forceren, hij herkent haar niet! Ze zegt dat ze Vera heet. De ironie ten top. “Oké”, zegt hij en laat zijn blik over haar lijf gaan.

 

Het kost haar nog geen uur om hem achter zich aan te laten komen, als ze richting toilet gaat. Haar borstkas lijkt te klein voor haar hart. Sneller dan verwacht haalt hij haar in, trekt haar mee naar het herentoilet. Daar neemt hij haar gezicht in zijn handen. Alsof ze die handen ook maar ooit heeft kunnen vergeten. Zoete woorden zegt hij, dat ze hem betoverd heeft vanavond, dat hij dit nooit eerder zo gevoeld heeft. Zijn kussen komen verrassend zacht haar mond binnen. Zijn warme tong zet haar lijf in vuur en vlam. Haar handen vinden hun weg onder zijn shirt, zijn huid onvergetelijk onder haar vingertoppen. Ze vergeet de gore plek waar ze zich bevinden. Niets is nog belangrijk, alleen dit. Zijn handen op haar lijf. Het stokken van zijn adem, als hij de naaktheid onder haar jurkje vindt. Ze helpt hem uit zijn shirt. Huid op huid. Adem in adem. Zijn gespierde armen. Zijn mond om haar tepels. Haar mond, zijn geslacht. Ze voelt hoe vloeibaar haar lijf wordt.

 

Dan gaat alles snel: in no time heeft ze zijn handen in boeien geklonken. Ze opent de deur, zodat ze los komt van zijn lichaam en maakt een serie foto’s. Verbijsterd staat hij daar. Kinky stuff? Dan zegt ze het, met een triomf die ze niet voor mogelijk heeft gehouden. “Betoverd? Door Miss Piggy?”

Bevrijd loopt ze weg. Alle vreselijke herinneringen aan het pesten van vroeger wil ze hier en nu achterlaten. Hoe vernederd ze zich voelde, wanneer hij in het langslopen in haar ronde billen kneep. Die vreselijke bijnaam. Hoe gemeen hij haar nadeed, als ze zich met gym moeilijk bewoog. Zijn sterke handen, die haar dwongen zichzelf te slaan. Hoe hij bijna de hele klas meekreeg in de Miss Piggy haat. Haar fiets, die keer op keer gesloopt werd. Hoe ze uitgelachen werd, de verkeerde dingen zei, niet meer kon functioneren. Alle shit laat ze hier achter, op dit gore toilet. Ze loopt naar buiten, kilo’s lichter.

 

2 weken later houdt hij een presentatie voor zo’n 80 collega’s. Via livestream kan dit gevolgd worden in wereldwijde vestigingen van het bedrijf. Bij dia 13 komt zijn verhaal over de verwachte capaciteitsgroei in de verschillende vestigingen. Zijn staafdiagrammen zijn echter weg. In plaats daarvan zie je een ontluisterde man, met open mond, de handen geboeid, de broek op de enkels, zijn erectie in volle glorie. Er hangt een label aan, met in duidelijke letters: “Groeten van Miss Piggy”.

 

Tegelijkertijd neemt zijn vrouw thuis een grote taart in ontvangst. Er staat een prachtig plaatje op, in marsepein.

 

Wraak. Zoeter dan zoet.

 

 

 

© 2016 Claar Lenssen