Wie schrijft die blijft - Claar Lenssen

Wie schrijft, die blijft

Op mijn buro, in een mooi antiek kistje, zit een kostbare schat. Het zijn de brieven, die mijn moeder Geertje in 70 jaar tijd schreef aan haar vriendin Nancy. Samen met mijn dochter ben ik ze aan het digitaliseren. Ik lees voor, zij typt. Dat levert gouden momenten op. Mijn moeders schrijfstijl is onderhoudend, ontroerend en geestig. We lezen een kroniek van haar leven. Over haar avonturen in Amsterdam, waar ze als leerling-verpleegster ging werken. Over het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, het verplegen van gewonde soldaten, de wanhoop van patiënten die hun familie gedeporteerd zagen worden. Haar eigen angst voor de bombardementen, die ook het zustershuis waar zij woonde, niet ongemoeid lieten. “Nancy, heb je nog iets gehoord over Freddy en ....” Vele voormalige HBS-vrienden, opgeroepen onder de wapenen, raakten vermist of gewond.

We lezen over de kennismaking met mijn vader, hun huwelijk en het vertrek naar het verre Limburg, waar ze een ware cultuurschok onderging. Als vreemde eend in de bijt, inwonend bij haar schoonfamilie, had ze in het begin moeizame, eenzame jaren, waarin de huwelijkswolk verre van roze was. De brieven, waarin ze haar hart kon luchten, waren haar redding. De mooiere jaren, die er gelukkig volgden, zijn ook omschreven. De bevrijding natuurlijk. Het lange sparen voor een radio! De geboortes van mijn zussen en later die van mij. Ervaringen, futiliteiten, diepe overpeinzingen, gevoelens, gelezen boeken, verslagen van concerten en musea bezoeken.

Vanaf de eerste brieven proef je Geertje’s sociale karakter, ook al was ze toen pas 18 jaar. Ik kan niet in woorden vangen, wat het met me doet, om samen met mijn geliefde dochter het pad van de vrouw, waarvan ik zoveel hield, op deze manier te volgen. Ik lees voor, mijn dochter typt. Het zijn intieme momenten. Ultiemer kan een erfenis niet zijn.

 

Claar Lenssen

© 2016

Auteur

Claar Lenssen

Column verschenen op

3 december 2016