Voorgescheurd - Marc van der Hijden

VOORGESCHEURD

Vroeg in de ochtend zit ze in Sittard op een bankje van de Nederlandse Spoorwegen, te wachten op de trein die haar naar school zal brengen. Ze heeft een mooie bos met zwarte krullen en een licht getinte huid die haar gezicht volmaakt doet stralen. Met haar linkerhand houdt ze haar beker stations-koffie stevig vast. Dat geeft een beetje warmte in de frisheid van deze juniochtend. In de andere hand een sigaretje, met filter, waarvan ze af en toe een trekje neemt. Naast haar staat een zwartleren tas, iets te deftig voor haar leeftijd. Ik denk haar een jaar of achttien. Op schoot ligt haar telefoon, waarmee ze de laatste nieuwtjes met haar vrienden en vriendinnen deelt. ‘Ik zit nu te wachten op de trein.’ Dat zal haar meest recente berichtje zijn in onze snelle facebook wereld. Van minuut tot minuut weten echte vrienden alles van elkaar, dat hoort bij onze tijd. Ik bekijk het schouwspel, ze mag er immers wezen en dan hoor je daar ook even naar te kijken vind ik. Niet te lang natuurlijk, dat valt op. Welke opleiding zou ze volgen? Zou het iets in Eindhoven zijn of in Den Bosch? Jeugd zien doet je soms verlangen naar je eigen jonge jaren. Onbezorgd en onbevangen was het allemaal. Die heeft iets met die en zij met hem, dat waren zaken die je bezig hielden naast je school, de boeken en tentamens. Vandaag gaan de berichten nog sneller dan de relaties en verwikkelingen. Dat moet elkaar toch op enig moment inhalen en dan stilvallen? Een kort zwartleren jack en een keurig bloesje, ook weer iets te sjiek, het verraadt de invloed van haar thuisfront. Verder een skinny jeans om haar welgevormdheid te accentueren. Ik herinner mij nog wel dat wij met onze nieuwe jeans in een nét iets te heet bad gingen zitten om ervoor te zorgen dat hij lekker strak werd. Dat is dus nog altijd zo. De uitvinder van deze kledij met klinknagels, Levi Strauss, kreeg er zo’n 140 jaar geleden al een patent op en het is nog steeds razend populair, al zijn die patenten nu reeds lang verjaard. Iedereen mag ze namaken en ze zijn te koop in alle mogelijke varianten. Jammer voor Levi, maar die zal er wel niet meer mee zitten. Het was pas echt ruig wanneer je kon zien dat je jouw jeans veel gedragen had: slijtageplekken op de bovenbenen en knieën, het stond symbool voor een heftig leven. Veel popmuziek bijvoorbeeld, je had die slijtage natuurlijk opgelopen tijdens een van de vele festivals waar je graag in het gras ging liggen. Dat was iets dat je wilde laten zien, kijk eens hoe turbulent mijn leven hier op aarde verloopt. Dat is kennelijk nog steeds zo, de Levi’s van vandaag die in de lagelonenlanden hun productie runnen hebben daar op ingespeeld. Om de tand des tijds een beetje vooruit te helpen hebben ze nu die broeken voorgescheurd. Je betaalt dus nu de volle prijs voor een gescheurde broek, waarvan niemand weet of iemand hem eerder afgedragen heeft. Zij ook, op het bankje van de Nederlandse Spoorwegen, haar opvallend bleke knietjes zijn zichtbaar door de scheuren in haar skinny jeans. Van boven tot in de puntjes verzorgd, van onder tot in de puntjes versleten. Wat zouden de, door de handel uitgebuite naaisters in Bangladesh denken wanneer ze hun product van scheuren moeten voorzien?

 

 

 

© juni 2015 Marc van der Hijden

 

Auteur

Marc van der Hijden (1952)

Column verschenen op

10 juni 2015