Shit! - Sonja Jacobs

Shit!

 

Soms zit het mee en soms een beetje tegen...

Eindelijk, de hondjes waren blij, ze mochten uit! Ze hadden wel erg lang moeten wachten vanwege de regen, maar op het moment van onze walk, was de regen nog maar een drup, dus we gingen ervoor! Sloeg ik de hoek om, trok de oudste richting de straat. Arm beest, ze hield het niet meer. Tuurlijk, als poepvriendelijke hondenbezitster, heb ik altijd poepzakjes bij me. Deze keer dus ook, maar één met een mega gat. Tja, hoe krijg ik die poep nu opgeraapt? Dan maar schoppen tegen de keutel richting goot (ja, sorry!). Aangezien de drup ook weer langzaam een bui werd, werd de drol er niet harder op. Dus dat schoppen had een remspoor op mijn schoenen gecreëerd. Maar goed, dat ding lag in de goot.. Ik wil verder lopen, blijft Scooby zitten. Euh? Moet ze weer poepen? Voorzichtig trek ik aan de riem, want wil toch graag verder in de inmiddels behoorlijk hagelachtige harde drup, maar krijg mijn beestje niet mee.. Germ, heeft ze pijn?.. Aai haar, praat wat en duw haar voorzichtig tegen haar achterwerk. Gelukkig, er zit beweging in... Maar wat voor beweging achter haar achterste bengelde, dat was in ieder geval géén kerstbal.. Shit... Hoe ga ik dit nu oplossen!.. Heb gelukkig wel nog dat kapotte poepzakje. Zo voorzichtig mogelijk probeer ik haar te verlossen van dat geurend geval dat achter haar bengelt.. Dat is zo makkelijk nog niet. Tot mijn verbazing steekt er een dun stokje half uit haar, hoe zeg ik dat netjes, bruine ster (toch in kerstsferen blijven). met daaraan dus die geurende, niet al te dikke, sliertachtige keutel/drol. Stel haar gerust en trek met het kapotte zakje aan het stokje. Erme Scoob, ze moet er zacht van joenken... Gelukt! Scooby bevrijd.. Dat is het belangrijkste, toch!... Die remsporen op mijn schoenen én handschoen, neem ik maar voor lief... Och ja, we hebben twee weken vakantie en lachen er gewoon helemaal doorweekt om.

 

 

 

© 2014 Sonja Jacobs

 

Auteur

Sonja Jacobs (1974)

Column verschenen op

11 maart 2015