Rijkdom

Rijkdom

Wat bezielt mensen die nutteloze dingen verzamelen, is dat de emotie die het oproept of geeft dat een gevoel van rijkdom? Ik ken iemand die spaart kleine beeldjes van uiltjes en stroopt daar markten en souvenirwinkeltjes voor af. Dan wordt ergens zo'n ding gekocht en staat er wéér een tussen de rest. 'Hij was wel een beetje duur' wordt er dan gezegd 'maar deze is van Swarovski'. Mooi. Ik weet dat de uil symbool staat voor de wijsheid, maar in dit geval begin ik toch te twijfelen. Wat moet je toch met al die prullaria? Als kind ben ik ooit begonnen met het verzamelen van postzegels. Voortdurend letten op de brievenbus en als er dan een envelop met een bijzondere zegel op de deurmat viel dan was je er als de kippen bij om dat fraai gekleurde object zorgvuldig los te stomen boven de fluitketel. Daarna stalde je de nieuwe aanwinst uit op een theedoek op de tafel en krulde hij langzaam droog. Vervolgens werd hij voorzichtig met een pincetje opgepakt. ‘En vooral erop letten dat de tandjes van het scheurrandje niet beschadigen, want dan wordt hij minder waard’. Deze kostbaarheden werden netjes toegevoegd aan je insteek-album. Er stonden vaak waanzinnig mooi gekleurde plaatjes op, die je fantasieën konden aanwakkeren. Vooral bij exemplaren uit hele verre landen waar je nooit eerder van had gehoord. ‘Dat moet wel waardevol zijn’ dacht je toen ‘dat is zeldzaam’. Ik herinner mij de Duitse postzegels uit de periode van de Tweede Wereldoorlog, waarop met een zwarte stempel de prijs van de zegel was aangepast aan de geldontwaarding. Fabelachtige bedragen in rijksmarken1 moesten worden neergeteld voor één postzegel. Het kon niet anders: door mijn verzameling was ik schatrijk. Maar het einde van mijn verzameldrift kwam sneller dan ik had gedacht. Voor mijn verjaardag kreeg ik een kartonnetje met wel honderd verschillende postzegels, bij elkaar gehouden door een transparante folie. Ik heb ze één voor één bekeken en aan mijn verzameling toegevoegd. Toch vond ik er geen moer meer aan, de romantiek van het vinden, het afstomen en het drogen werd in één keer weggeblazen. Ik vroeg mij af: ‘Als je alles kunt kopen is verzamelen dan nog wel leuk?’

 

Sinds die tijd verzamel ik vrijwel niets meer. Ik probeer het nog wel af en toe met een paar mooie flesjes wijn, ik heb er zelfs een heus wijnrek voor aangeschaft. Maar de behoefte aan een lekker glaasje wint het steeds van de verzamelwoede. Als de vrienden huiswaarts keren is mijn rekje alweer leeg. Ik verzamel enkel nog gevoelens van herinneringen, omdat ik die nou eenmaal bij me draag. Ze zitten ergens diep vanbinnen, vermoedelijk in de hartstreek. Ze komen af en toe tevoorschijn, zonder te weten of het op dat moment gepast is. Niemand zal er iets voor geven, maar het zijn de kleuren van mijn leven, dat is mijn échte rijkdom.

 

 

Marc van der Hijden

28 januari 2018

 

 

1 rijksmark of Reichsmark = oude Duitse munteenheid

Auteur

Marc van der Hijden (1952)

Column verschenen op

28 januari 2018