Onverveerd - Robert Beernink

Onverveerd

 

Ik houd van volksliederen. Tijdens sporttoernooien afgelopen zomer kwamen er vele voorbij. Prachtig zoals de gecoiffeerde Azzurri schouder aan schouder “Fratelli d’ítalia” aanheffen.

 

Onwillekeurig denk ik aan kapitein Alberto Bertorelli met zijn zootje ongeregelde schijtlaarzen in de Britse comedy ‘Allo ‘Allo. Engelsen kunnen er zelf trouwens ook wat van. In het laatste couplet van “God Save the Queen” gaat het over “Rebellious Scots to crush”. Dat zingen ze niet meer, maar of dat zo blijft als Schotland zich na de Brexitoorlog onafhankelijk verklaart, is de vraag. Duitsers laten het eerste couplet achterwege. “Deutschland über alles”, oorspronkelijk een drinklied, zou tegenwoordig vanuit economisch perspectief weer kunnen, maar de connotatie met mislukte historische ambities prevaleert nog. Aan ironie hebben ze ein Brüderlein tot. In Spanje niet. Daar kunnen ze geen woorden vinden voor hun grootse historische daden. Toegeven dat Nederland in 1648 heeft gewonnen is bovendien vervelend.

 

Ons Wilhelmus dateert uit die onafhankelijkheidsoorlog en is dus zo oud als ons land. Dat is al een reden dat het moet blijven, en de oude Prinsenvlag in ere hersteld. Als het Nederlands dames hockeyelftal met de hand op de plek van de boezem “onverrveerd” voor in de mond neemt, besef ik weer waar het om gaat. Die vlag dekt de lading van de schuit in de delta van Rijn, Maas en Schelde. Onder oranje-blanje-blue verzamelt zich het volk dat, met een knipoog naar de nestor van onze nationale sportidentiteit Mart Smeets, geen idee heeft wat het betekent, maar desondanks weet: “Zo zijn wij!”

 

Robert Beernink

© september 2017

Willem van Oranje

Auteur

Robert Beernink

Column verschenen op

19 september 2017

(Prinsjesdag)

Klik hierboven om Roberts eigen website te bezoeken.