Leeg - Frank Heythuysen

Leeg

Ieder mens heeft recht op wat eigenaardigheden. Eén van de mijne is dat ik verpakkingen pas als leeg beschouw als ze écht leeg zijn. Tussen leeg en léég bestaat namelijk een wereld van verschil, zoals ik telkens proefondervindelijk bemerk. Dus knijp ik in tubes mayonaise en tandpasta tot mijn bicepsen schreeuwen om een fysiotherapeut, lepel ik doorgesneden pakken pudding met chirurgische precisie uit en schraap ik potten mosterd en stroop leeg tot er werkelijk niets meer te halen valt en zij de witte vlag hijsen. Waarbij het telkens opvalt hoeveel je nog uit een verpakking kunt halen die door normale stervelingen al lang opgegeven zouden zijn. Terwijl nieuwe verpakkingen in de voorraadkast staan te trappelen om ontmaagd te worden, werp ik me met ware doodsverachting op kliekjes en restjes die doorgaans in de vuilnisbak belanden. Niet dat ik nou zo’n vrek ben of schuldgevoelens heb ten opzichte van de arme hongerende kindjes in Afrika die een moord zouden plegen voor een laatste likje mayonaise. Ik kan gewoon niet tegen verspilling van levensmiddelen.

Nou zult u als lezer het bovenstaande mogelijk van een stuitende onbenulligheid vinden getuigen en daar heeft u een punt. Maar alle middelen zijn geheiligd om het even niét te hebben over de staat van het Nederlandse voetbal, de relatie met Turkije, het Oekraïne-referendum, de alomtegenwoordige terreur of Ard ‘ik weet van niks’ van der Steur. Wat meningen over deze thema’s betreft ben ik langzamerhand zo uitgeknepen als een lege tube mayo.

 

 

 

 

Frank Heythuysen

© 2016

Auteur

Frank Heythuysen (1963)

Column verschenen op

22 april 2016