Hap, slik, weg... - Marc van der Hijden

Hap, slik, weg...

Plotseling schrik je wakker op de bank wanneer een meisje, dat aan het begin van haar zangcarrière staat, op de televisie haar schouders ophaalt bij de naam van een van de idolen uit jouw jeugdjaren. Wát? Een wereldster, bekend van zijn inzet voor natuurbehoud en een beter klimaat. Een van de eerste westerse artiesten die live optredens verzorgde achter het ‘ijzeren gordijn’1 in Rusland en in China. Miljoenen fans over de hele aardbol kennen zijn teksten en zingen vrolijk mee bij het horen van een van zijn songs en zij, een zangeres in spe nota bene, heeft nog nooit van hem gehoord?

Een van zijn eerste songs raakt mij nog steeds omdat deze werd vertolkt bij de uitvaart van mijn zoon Freek2, door de vader van zijn vriendin: ‘Leaving on a jet plane’. Brok in mijn keel. Toegegeven de zanger in kwestie, John Denver, is al twintig jaar geleden overleden en de dame op de televisie is nog nét geen twintig, niet zeuren dus. Enigermate zoetsappig was het ook wel, die countrymuziek van Denver, maar toch neuriede je vrolijk mee wanneer hij op de radio kwam. Het is van die muziek die iedereen wel op een af andere manier mooi vindt. Maar als iedereen iets mooi vindt, is het dan nog wel bijzonder? Mijn gedachten dwalen af…

 

Het zijn dat soort vreemde momenten die je ineens zo’n ‘aha-erlebniss’ bezorgen: je realiseert je plotseling dat je een sprong in de tijd hebt gemaakt. ‘Holy moly’ het lijkt voorbij te vliegen. Eh… wacht effe… ik was toch ook ooit vijfendertig? De vraag rijst onmiddellijk of je in jouw leven wel de goede dingen hebt gedaan. Ach, welke fouten kan ik allemaal bij elkaar tellen? Waarom heb ik dat gezegd… en waarom heb ik die uitdaging niet opgepakt? Wat ging goed en wat ging slecht? Onwillekeurig maak je de balans op van een tijdperk, het tijdperk ‘ik’.

 

Waar zijn de vrienden van vroeger gebleven? Ik mis hun gezichten in het straatbeeld van de stad, waar ik ben opgegroeid. Klik, klik, klik, mensen haken af, verdwijnen uit het leven, alsof ze door een computermuis worden weggeklikt.

Dan moet ik terugdenken aan de woorden van mijn zoon, die in de maand voor zijn overlijden aan zijn vriendin gezegd had: ’Je moet doen waar je gelukkig van wordt, van oud worden alleen word je niet gelukkig’. Het zijn de kinderen die de ouderen de weg wijzen, hoe mooi is dat?

 

We zeggen het vaak: ‘het vliegt voorbij en je moet vooral niet vergeten gelukkig te zijn, de mooie momenten in je opsnuiven’. Maar pikken we die boodschap écht op of laten we ons meesleuren? Bon appétit: je verorbert de decennia van je leven als waren het grote stukken pizza. Weet jij nog hoe het smaakte? Hap, slik, weg…

 

 

 

Marc van der Hijden

©2017

1 Het ijzeren gordijn was jarenlang (1945 – 1989) de grens tussen het kapitalistische Westen en het communistische Oosten. De grens werd gekenmerkt door mijnenvelden en prikkeldraad ter voorkoming van vluchtelingen, over en weer.

2 Freek van der Hijden (1982 - 2006) muzikant, geluidstechnicus

3 John Denver - (Henry John Deutschendorf 1943 -1997). Amerikaanse singer-songwriter.

Auteur

Marc van der Hijden (1952)

Column verschenen op

9 maart 2017

John Denver

Leaving on a jet plane