Feest - Marc van der Hijden

Feest!

Voor de zoveelste keer wordt hij wakker, achteroverleunend in zijn luie stoel-met-voetensteun. ‘Weer een dag voorbij’ denkt hij. Door zijn oogharen ziet hij de bruine horizontale strepen achter de kerstversiering. Oplichtende kleuren in de duisternis van zijn woonkamer: de televisie staat nog aan. Vrouwen met tattoos en veel te dikke borsten bieden hun telefonische diensten aan, even flitst het door zijn hoofd: ‘Heb ik dit opgezet?’. Geen zin om op te staan, maar eigenlijk hoort hij de moeizame weg naar de slaapkamer af te leggen om onder de wol te kruipen. Een koude rilling maakt dat hij de afstandsbediening van de stoel zoekt. ‘Een elektrische stoel moet je kopen’ zei zijn dochter. Hoe kom je op het idee? Met een zacht brommend geluid helpt de stoel hem overeind. ‘04.00’ zeggen de cijfers van zijn klokradio wanneer hij de slaapkamer binnen schuifelt en zich omkleedt. De slaap wil niet meer komen en hij staart naar het plafond. Vroeger zou het hem opgevallen zijn dat het aan een verfbeurtje toe is, maar dat deert niet meer. ‘Morgen’, denkt hij, ‘morgen is het kerstmis’. Beelden passeren zijn gedachten, sterren, herders en schapen, lampjes, heel veel lampjes en aanbiedingen, ‘kerstknallers’ dat is pas feest. Gezinnen rond de tafel. Ach, die kinderen hebben het zo vreselijk druk allemaal. Hun eigen dingen, hun eigen kring, dat begrijpt hij best. In het vriesvak in de keuken wacht zijn kerstdiner. Weken van tevoren waren er discussies over de samenstelling van het menu, om uiteindelijk uit praktische overwegingen, gewoon hetzelfde te doen als het jaar daarvoor. Uren kon hij dan met haar tafelen, waarna traditiegetrouw door haar gezucht werd: ‘vorige keer was het lekkerder, te weinig peper, denk ik’. Vergeefs probeerde hij zich te herinneren hoe het de vorige keer ook alweer gesmaakt had. Een kerstboom was er, en kaarsen en lampjes, heel veel lampjes. Nu hangen er alleen een paar lampjes voor het raam, voor de buren, dat het hier gezellig is, dat mag gezien worden. ’04.59, 05.10, 05.11’ hij ziet het allemaal langskomen. ’05.30’. Hij schuift zijn pantoffels aan en gaat langzaam terug naar de woonkamer. 14 stappen verder zakt hij weer zijn relaxfauteuil en staart naar de achterkant van het rolluik, dat hem beschermt tegen kou en blikken van buiten. Om 11.00 uur zit hij in zijn pyjama aan het kerstdiner. De worteltjes en de champignons smaken eender, ‘Misschien te weinig peper?’ denkt hij hardop. Vandaag laat hij het rolluik dicht.

Zalig kerstfeest.

 

 

 

 

© 2015 Marc van der Hijden

 

Auteur

Marc van der Hijden (1952)

Column verschenen op

9 december 2015

Eenzaamheid is dichtbij.