Afscheid

Afscheid

Daar gaan we, in een lange rij. Voor en achter me, zover als ik kijken kan, een stoet van mensen, met een zachte blik op het gelaat en in eerbiedig zwijgen. De liederen van de meneer met de trekzak dragen tot ver. Als baken in de lucht zien we jou daar, verzonken in de dood, gewiegd in je mand op de schouders van je kinderen. Op handen gedragen, de hele weg lang. Het dorp houdt zijn adem in. Mijn ziel is geroerd tot in haar diepste wezen.

 

Ik denk aan onze laatste wandeling hier samen, nog maar zo kort geleden. Jouw woorden over loslaten van je leven, over achterlaten van je liefsten. Je waardering voor hoe er voor je gezorgd werd, door je vrouw en je kinderen, kort bij je kern. Schaal over schaal een kring van ondersteunende vrienden, familie en professionals daaromheen. Je relativering: “Je zal nu maar in Syrië wonen..” De gesprekken over lichaam en ziel, de vraagtekens daaromtrent.

 

In mij komt een heldere rust. Wat er ook gebeurd is met jouw ziel, dit is wat jij verworven hebt. Deze mensen hier, nu. De weerspiegeling van jou in deze prachtige tocht. Jouw levenslust, jouw liefde, jouw humor brengen ons allen hier in diepe verbondenheid. Jouw liefsten zullen zich hierdoor gedragen voelen. Mooier kan de dood niet zijn.

 

 

Claar Lenssen

2017

Auteur

Claar Lenssen

Column verschenen op

1 oktober 2017