Wabi-sabi - Claar Lenssen

Wabi-sabi

In Japan is het tot cultuur verheven: de perfectie van de imperfectie, de schoonheid van het onvolmaakte, wabi-sabi. Er ligt een prachtige filosofie van levenskunst aan ten grondslag.

 

Ik voel me erdoor gegrepen. Ik hou niet van perfectie. Perfecte lijven, perfect gepoetste auto’s, perfecte huizen, mensen die nooit fouten lijken te maken, ik ril er van. Geef mij maar een doorleefde kop, voorwerpen met gebruikssporen, een huis waaraan je kunt zien dat er geleefd wordt. Wat zou de model-moeder uit ons dorp, die wij spottend de perfecte moeder noemen, in mijn achting stijgen als ze eens zou zeggen dat ze een kater had ...

In de huidige maakbare samenleving, waarbij zelfs schaamlippen naar perfecte maatstaven moeten worden gesneden, waarbij er nergens een haartje méér mag zitten dan het modebeeld voorschrijft, snak ik naar puurheid, echtheid, hoe onvolkomen ook. De grijze stoppels in de weekendbaard van mijn man kunnen me vertederen. De bekentenis van een vriendin -waarvan ik weet dat ze vol voor haar gezin gaat- dat ze een scheve schaats gereden heeft, maakt dat ik nog meer van haar hou. De vriend die een keer te veel drinkt en daarbij echt decorum verliest kan me ontroeren en doet de beschermengel in mij onmiddellijk ontwaken. Mijn kinderen, uiteraard niet zonder fouten: wat zijn ze perfect, pardon, prachtig zoals ze zijn!

 

Wat is dat voor een mechanisme? Komt het doordat het iemand menselijker maakt, wanneer je ziet dat hij een steek laat vallen? Voel ik me dan minder schuldig over mijn eigen tekortkomingen? Laten onvolkomenheden meer puurheid zien?

 

Levenskunst is veranderen wat je niet kunt accepteren en accepteren wat je niet kunt veranderen, heeft ooit eens iemand mooi verwoord. Acceptatie is een groot goed, stemt je mild, verzoent je met je fouten, maakt je vergevingsgezind, relativeert en maakt dat je om kunt gaan met vergankelijkheid. Dat illustreert voor mij de schoonheid van het imperfecte. Wabi-sabi, als ik ooit een tattoo neem, wordt het van dit woord! Perfect toch?

 

 

© 2014 Claar Lenssen

 

Auteur

Claar Lenssen

Column verschenen op

1 december 2014 bij de

start van mijnverhaal.nu